ฮอยอันฉันจะรักเธอดีไหม

หลายคนคงจะคุ้นเคยกับละครหลังข่าว “ฮอยอันฉันรักเธอ”  แต่ผมขอสารภารตรงๆ เลยน่ะครับผมไม่เคยดูละครเรื่องนี้ แต่ได้ยินบ่อยมาก และเคยผ่านตามมาบ้าง เพราะฉนั้นการมาเยือนฮอยอันครั้งนี้ไม่ได้ต้องการมาตามรอยละครน่ะครับ

ออกเมืองเว้มาได้สักพักฝนยังคงตกอยู่ตลอดเวลา ความจริงระยะทางระหว่าง เว้กับฮอยอันนั้นไม่ได้ไกลกันมาน่ะครับแต่ดูเหมือนว่าการขับขี่การจราจรที่เวียดนามจะโดนจำกัดความเร็ว (หรือป่าว) รถขับช้ามากทั้งๆ ที่ถนนโล่ง ระหว่าทางที่มุ่งตรงสู่ฮอยอันนั้นจะต้องผ่านเมืองดานัง ซึ่งเป็นเมืองที่ค่อนข้างทันสมัย(ของเวียดนามน่ะครับ) ดาดังขึ้นชื่อได้ว่าเป็นเมืองธุรกิจ สังเกตุได้จากตึกทรงสมัยใหม่สูงๆ เกือบทั้งเมืองและยังเป็นเมืองที่ติดทะเลอีกด้วย

ระหว่างทางต้องผ่านอุโมงค์ที่ลอดผ่านภูเขามีความยาว ๖ กิโลเมตรก็ตื่นเต้นดี สภาพถนนดูเหมือนว่าที่บ้านเรานั้นจะพัฒนาไปไกลว่าที่โน้นมากมายเลย เพราะตลอดเส้นทางนั้นหลุมเยะมาก แล้วเส้นทางก็สุดเส้นจะหฤโหด

การรอคอยที่เครียด

เรามาถึงที่ฮอยอันประมาณห้าโมงครึ่งรถจะจอดที่โรงแรมให้ลูกค้าลงไปดูที่พักประมาณ ๓ จุด เราเลือกที่จะไปลงปลายทางเพราะคิดไว้ว่าน่าจะเป็นที่ทำการของบริษัทเอจนซี่ที่เราซื้อทัวร์มา แต่รถมาเรามาจอดที่โรงแรมแล้วบอกว่าหมดระยะทางแล้วครับ

ผมขนกระเป๋าของตัวเองและของขัวญลงมาพร้อมกับไอ่เป้และไอ้บอล เรามานั่งรอที่หน้าโรงแรมพร้อมกับคนอื่นๆ ที่ทยอยตัวกันออกไปเดินหาโรงแรม ติดอยู่ที่ว่าผมยังไปไหนไม่ได้เพราะว่าขวัญยังมาไม่ถึง ผมเริ่มกระวนกระวายใจ เดินไปเดินมา เดินออกไปถนนเพื่อนที่จะดูว่ามีรถเข้ามาจอดที่โรงแรมนี้อีกไหม สักพักผมตัดสินใจเดินเข้าไปถามที่เคาเตอร์โรงแรมว่าจะมีทัวร์มีลงที่โรงแรมนี้อีกไหม คำตอบที่ได้คือ คันที่ผมมาอ่ะคันสุดท้ายของวันนี้แล้ว (อ้าวววววววววววว ซวยแล้วววววว) ผมเริ่มกระวนกระวายใจมากยิ่งขึ้น ทำไงดี แล้วขวัญจะยังไง จะเจอกันไหม จะเอาเสื้อผ้าที่ไหนเปลี่ยน เครียดมากบอกตามตรง เริ่มทำไรไม่ถูกแล้ว สิ่งที่ขวัญมีติดมือไปคือกระเป๋าตังค์กับพาสปอร์ตเท่านั้น

๑.ถึงแล้วฮอยอัน ๒.ถนนที่ฮอยอัน ๓.ไปปั่นจักรยานแล้วน่ะ ๔.ไอ่เป้

******************************************

แล้วไอ่เป้กับไอ่บอลก็เสนอว่า มันจะออกไปตามหาตามโรงแรมต่างๆ ผมรออยู่หน้าโรงแรมแต่ยังไม่เลิกเดินไปเดินมาด้วยความกระวนกระวายใจ ผมทำไรไม่ถูกจริง กลัวทุกอย่าง อีกอย่างหิวมากด้วยเพราะเวลาตอนนี้ก็เกือนทุ่มแล้ว นี่ผมนั่งรอมาเกือยสองชั่วโมงเลยหรออออออ

หิว!!! เครียด!!!ทำไรไม่ถูก เพื่อนสองคนยังไม่มา เครียด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

สักพักใหญ่ๆ ผมมองเห็นเงาคนเดินมุ่งตรงมาหาผม มันเป็นเงาของผู้ชาย ๒ คน และเงาเล็กๆ ผมเดาว่าเป็นเงาของผู้หญิง และที่สะดุดตาเมื่อมันใกล้เข้ามาคือเสื้อสีแดง ใช้แล้ว !!!! นั้นมันไอ่เป้นี่หว่าไอ่บอล เฮ้ยยยยยยย ขวัญก็มาด้วยสนุกสนานกันมาเชียว หัวเราะมาเลย ไอ้เป้บอกว่าเดินออกไปถึงสี่แยกสักพักก็เจอกับขวัญ แล้วทั้งสามก็ไปเดินดูโรงแรมกันเรียบร้อย แถมยังไปถ่ายรูปเล่นกันอีกนิดหน่อย (โถ่ ไอ่สาดดดดด มึงรู้ไหมกูรออยู่นี่เครียดแค่ไหนนนน)

แล้วเราก็มูฟกันไปที่โรงแรม เราได้โรงแรในราคา ๑๒ US ทั้ง ๒ ห้องเลย หลังจากที่เอาของเข้าเก็บแล้วเราก็ออกมาเช่าจักรยานหน้าโรงแรม เช่าแค่ ๒ คัน เนื่องจากไอ่บอลขี่จักรยานไม่ได้ ไอ่เป้เลยจำเป็นต้องเลือกมอไซค์ นั้นแสดงว่าผมและขวัญต้องปั่นจักรยายเพียงสองคน ค่าเช่าจักรยานที่ฮอยอันถูกมากมาย ๑๒๐๐๐ ดองต่อวัน เทียบเงินไทยแล้วไม่ถึง ๓๐ บาทด้วยซ้ำ

๑.โรงแรมที่เราไปพัก ๒.สภาพห้องนอน ๓.ลองของใหม่ ๔.ริมแม่น้ำทูโบน

********************************************

หลังจากได้จักรยานเราก็ปั่นไปหาข้าวกินหลังจากท้องอิ่มเราก็ปั่นไปเที่ยวกันแถบเมืองเก่า ถ้าเป็นเมืองไทยก็คงประมาณเกาะรัตนโกสินทร์มั่ง  เข้าไปในย่านเมื่องเก่า(ได้ข่าวว่าเป็นเมืองมรดกโลกด้วย) ตึกเก่าๆ เกือบตลอดเส้นทางต่างเนรมิตรเป็นร้านค้า จะเจอร้านอาหารกึ่งๆ ร้านเหล้าเป็นระยะๆ ฮอยอันย่ามค่ำคืนก็สวยไปอีกแบบ ขวัญเสนอว่าโยเกิร์ตนามที่เสียดนามอร่อหลังจากที่ชิมของขวัญแล้วผมก็สั่งมา ๑ ถ้วย แต่ของผมมันแข็งมากเลยอ่ะ เลยไม่อร่อยอย่างที่ชิม

เดินชมเมืองเก่าได้สักพัก จริงๆ ผมแอบไปนั่งดูน้องๆ ที่มาถ่ายทำรายการอะไรสักอย่างริมแม่น้ำแล้วจู่ฝนก็เริ่มลงเม็ดอีกครั้ง เราทั้งหมดจึงตกลงกันว่าจะไปหาที่ชิวส์ต่อ เราข้ามฝั่งแม่น้ำทูโบนไป(เดินข้ามสะพานนิดเดียว)ฝั่นโน้นมองไกลๆ แล้วน่านั่งมาก เรากะว่าจะไปหาที่ชิวส์ๆ นั่งคุยกันต่อลัวก็กลับมาที่โรงแรมโวยอาการมึนนิดหน่อย คงเป็นเพราะว่าวันนี้เหนื่อยมากและเครียดด้วย พรุ่งนี้เราจะไปปั่นจักรยานเล่นกันที่ฮอยอัน

ดูเหมือนว่าตูจะเริ่มนอยด์อีกแว้วววววววว

*****************************

สิ่งมี่เรียนรู้วันนี้ : เครียด !!! แล้วจะวิตกจริต