2 Days in Hoi AN

เคยดู 2 Day in Paris ไหม??.. นั้นแระจะบอกว่าไม่เกี่ยวกัน เพราะตูไปฮอยอันไม่ช่ายปารีส

เช้าวันอาทิตย์

ถึงแม้ว่าวันนี้จะเป็นวันอาทิตย์ แต่ทุกคนยังคงตื่นกันตั่งแต่เช้าตรู่เรานัดเจอกันที่เคาเตอร์ด้านล่างของโรงแรม ที่เวียดนามเกือบทุกโรงแรมจะมีคอมพิวเตอร์ให้ลูกค้าไว้ใช้อินเตอร์เน็ต แต่ส่วนใหญ่จะตั่งไว้ไม่เกิน ๒ เครื่อง เราลงมาเร็วสุดจึงมีเวลาที่จะเช็คเมลล์ ออนเอ็ม ออนมัลติพลายได้อยู่และรู้สึกจะมีไวเรสด้วยมั้งเพราะเห็นพวกฝรั่งมันเอาเน็ตบุ๊คมาออนเฟรคบุ๊คกัน แต่ช่วงนั้นออนเอ็มไปก็ไม่ค่อยเจอใครเพราะมันเป็นช่วงปีใหม่ ใครๆ เค้าก็ต้องออกไปเที่ยวกันแต่ก็มีเจอบบ้างเป็นบ้างคน

เมื่อสมาชิกมาพร้อมเป็นเรื่องปกติที่เราจะต้องสอบถามข้อมูลต่างๆ จากพนักงานโรงแรมเรื่อง ตั๋ว open bus, open tour บ้าง หลังจากที่คุยกันสักพักหนึ่งรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้างก็พอจะรู้แล้วว่าวันนี้ของเราจะเป็นอย่างไง แต่สิ่งหนึ่งที่เรารู้คือความมั่นใจของพนักงานโรงแรมที่เค้ามั่นใจมากว่าภาษาอังกฤษอันเจ๋งของเค้ามากเพราะเจ้าหล่อนบอกว่าภาษาเวียดนามนั้นไม่ได้ต่างจากภาษาอังกฤษมากนัก (มีครั้งหนึ่งที่ผมเคยคุยกับแขกบังคลาเทศ แล้วเธอบอกว่าภาษาอังกฤษเธอดีมาก ไม่ต้องบอกใช่ไหมว่ามันเป็นอย่างไงถ้าใครเคยคุยกับแขก)

ไอ่บอลตัดสินใจที่จะซื้อ one day trip  เพื่อที่จะไปตำก๊อก  ไอ่เป้เลยตัดสินใจเอามอเตอร์ไซค์ไปแลกกับจักรยานเพื่อนที่เราจะได้ไปปั่นจักรยานเล่นรอบเมืองกัน

ที่แรกที่เราจะไปกันคือ สะพานญี่ปุ่น ที่ถูกสร้างโดยชุมชนญี่ปุ่นในศตวรรษที่ ๑๗ ซึ่งว่ากันมีอายุ ๔๐๐ กว่าปีแน่ สะพานญี่ปุ่นถือว่าเป็นแลนด์มาร์คของฮอยอันเลยก็ว่าได้ เพราะว่า ตอนที่ผมไปนั้นทัวร์คนไทยมาเยอะมาก มากันเองตามลำพังก็เยอะ ไม่ช่ายแต่คนไทยน่ะ ญี่ปุ่น ฝรั่งก็เยอะ โชคยังดีที่ผมไปช่วงเช้าๆ คนยังน้อยอยู่ เมื่อผ้าป่า(กรุ๊ปทัวร์) มาลงผมก็ชวนสมาชิกปั่นจักรยานหนีกันดีกว่า

ลืมไปว่าตั่งแต่เช้าเรา (ไอ่นาย ขวัญ ไอ่เป้) ยังไม่ได้กินข้าวเช้ากันเลย แต่ที่เวียดนามเค้าคงรับวัฒนธรรมฝรั่งเศสมาเยอะ เพราะว่าช่วงเช้าๆ เค้าจะกินขนมปังกันแต่ที่เวียดนามจะเรียกว่า “บั๋งหมี” คือ ขนมปังฝรั่งเศส ใส่หมูปด ผักต่าง ผักดอง แล้วก็ใส่ซอสเผ็ดๆ หรือไม่เผ็ดก็ได้แล้วแต่เราเลือกอร่อยดีถูกด้วย (หลังจากนั้นก็กินทุกวันเลย เนื่องจากถูกและหากิรง่าย) ท้อมอิ่มเราก็ออกไปปั่นจักรยานมุ่งตรงไปที่ Central Market ตอนแรกที่ได้ยินชื่อคิดว่าคงเป็นตลาดๆ ที่เป็นศูนย์กลางของเมืองนี้และคงมีของขายเยอะแยะไปหมด (ตอนนั้นคิดว่าคงประมาณ บองมาเช่ มั่ง) พอไปถึงมันก็กริงอย่างที่คิดไว้ครับ แต่มันต่างตรงที่ว่า Central Market นี่มันเป็นตลาดสดที่มีของขายทุกอย่าง และอีกอย่างหนึ่งน่ะครับมันโคตรๆๆๆ แฉะ ช่ำ ชื้น ไม่รู้จะเอาคำไหนมาเปรียบดี แบบว่าขนาดไอ่นายยังต้องเดินจิกเท้าเลยอ่ะ

บรรยากาศก็ไม่ต่างจากตลาดสดแถวไ บ้านเรา เราเดินเล่นรอบๆ ตลาดเพื่อสำรวจควาแฉะของตลาดกันสักพัก แล้วก็หาของกินกันต่อ การเลือกร้านที่ตลาดต้องเลือกกันหน่อยน่ะเพราะว่าระดับความสะอาดนี้ค่อนข้างต่ำมากมายเลยแหละ อีกอย่างเพราะว่าที่ออยอันฝนยังคงตกอยู่ทุกวีวัน

เรายังคงปั่นรถเล่นรอบๆ ย่านเมืองเก่า แถบเมืองเก่านี้จะเต็มไปด้วยร้านขายของที่ระลึก ประมาณพวกโอท็อปบ้านเรา และอีกอย่างที่ขึ้นชื่นของที่นี่คือ กระเป๋า Backpack ที่นี่ทำได้เหมือนของจริงมากแต่เรื่องคุณภาพนั้นคงสู้ของจริงไม่ได้ ข้ามสะพานแม่น้ำทูโบนไปก็จะเป็นหมู่บ้านอีกฝั่นหนึ่ง ได้มีโอกาสได้ไปปั่นชมหมู่บ้านอีกฝั่ง บ้านส่วนใหญ่ที่เวียดนามจะนิยมบ้านชั้นเดียว (ยกเว้นบ้านคนรวย) เน้นหน้าบ้านแคบๆ แต่ความยาวของตัวบ้านจะยาว (แอ๊ะ ยังไง งงเหมือนกัน)

เย็นวันนี้ขวัญต้องไปนาตรังแล้ว ฉนั้นช่วงเวลาที่จะสนุกด้วยกันก็เหลือแค่ช่วงบ่าย เราจึงไปปั่นจักรยานเล่นๆๆ กันย่านเมืองเก่า ปั่นอยู่นั่นแหละวนไปวนมาไม่รู้กี่รอบบางครั้งก็ปั่นข้ามแม่น้ำทูโบนเพื่อไปชมหมูบ้านรอบๆ แต่ก็สนุกดีได้เห็นวิถีชีวิตของชาวฮอยอันแบบถึงแก่นกันเลยที่เดียว บ่ายๆ ก็ได้เวลาที่จะพาขวัญมาหาตั๋ว สิ่งแรกที่ใครๆ ควรจะรู้เมื่อจะไปเที่ยวที่เวียดนามคือ ชินคาเฟ่ เป็นเอเจ่นซี่รายใหญ่มากที่เวียดนามเกี่ยวกับการท่องเที่ยวมีหมด การเดินทางทางรถบัสไม่ว่าจะเป็นโอเพ่นบัส สลีปปิ้งบัส หรือทัวร์ต่างๆ ที่นี้สามารถหาได้ ถ้าให้เทียบก็คงประมาณเจ๊เกียวแห่งเชิดชัยทัวร์มั้ง

แต่เสียดายที่ขวัญไม่ได้ใช้บริการของชินคาเฟ่(ไม่รู้มีเอี่ยวไรกะชินคอปหรือป่าวน่ะ) ขวัญได้รถของบริษัทคาเมล อีกอย่าง นอกจากชินแล้ว บริษัทที่เกี่ยวกับทัวร์ที่เวียดนามมีเยอะมาก ประมาณ ๗-๑๑ บ้านเราแหละเดินไปทางไหนก็สามารถหาได้ หลังจากที่ขวัญได้ตั๋วแล้วที่นี้ก็เหลือ เรา ๓ คน แต่ผมยังไม่ได้คอนเฟร์มเรื่อวตั๋วเพราะต้องรอเพื่อนอีกคนทีมันหนีไปเที่ยววันเดย์ทริป

ยังพอมีเวลาที่จะชมเมืองฮอยอันกับขวัญอีกสักพักใหญ่ๆ จริงๆ ตอนนี้ไม่รู้ว่าไอ่เป้ไปไหน แต่บนเส้นทางของจักรยานตอนนี้มีแค่ผมกะขวัญ ผมและขวัญ ปั่นข้ามแม่น้ำทูโบนข้ามจะเจอหมู่บ้านมีโรงเรียนบ้าง ชมรมบ้าง(คล้ายๆ ที่สอนศาสนามั้ง) ไปจนสุดเจอคล้ายๆ กับทะเลทราบแต่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรเพราะมันมองเห็นอีกฝั่งตรงข้ามเป็นหมู่บ้าน (เพิ่งมารู่ที่หลังว่าฮอยอันติดทะเล เสี่ยวมากเลยตู)

จริงๆ ครั้งแรกที่เจอกะขวัญเธอดูเป็นผู้หญิงที่แกร่ง มากๆ เลย  แต่หลังจากที่ผมอยู่กับเธอมาประมาณ ๒ วันเต็มๆ มันทำให้ความรู้สึกตอนแรกนั้นของผมหายไปหมดอย่างไม่เหลือเลย และทำทำให้ผมแปลกใจอย่างมากมายว่าอะไรทำให้คนอย่างเธอกล้าที่จะมาเวียดนามเพียงคนเดียว ก็คงเหมือนๆ กับผมที่จริงๆ แล้วผมคิดว่าผมหมั่นมากแต่มีหลายครั้งที่การสือสารกันไม่เข้าใจ ผมพูดอังกิดแบบงูๆปลาๆ ซึ่งพอจะสื่อสารได้ แต่บ้างครั้งคนเวียดนามก็พูดอังกิดไม่ได้เลยบางครั้งก็จะรู้เรื่องก็เล่นเอาเมื่อยมือกันเลยที่เดียว

ขวัญกลับไปโรงแรมเพื่อรอรถมารับ ผมกะไอ่เป้รอส่งขวัญ  บอกตรงๆ แอบใจหายน่ะต้องแยกกันแล้วอ่ะแล้วรถก็มารับที่หน้าโรงแรม(แต่แอบแลกเมลกันเรียบร้อย เหอะๆๆ) ไอ่บอลยังไม่มีผมเลยชวนไอ่เป้ไปปั่นรอบเมือง(คราวนี้ออกไปไกลอยู่) ออกไปนอนเมืองฮอยอันไม่ได้แตกต่างจากต่างจังหวัดบ้านเราเท่าไรนัก ทุ่งหญ้า ทุ่งนา วัว ควาย ไก่ เหอะๆๆชักเริ่มไปไกลล่ะเลยชวนกันกลับ แต่ขากลับไมมันไม่เหมือนทางเดิมว่ะ เจอชุมชนโรงเรียน วิทยาลัย มหาลัยเยอะแยะไปหมด เพิ่งรู้ตัวว่าปั่นเลยทงแยกมาไกลพอสมควร

กลับมาที่โรงแรมเจอไอ่บอลกลับมาล่ะเลยชวนกันไปซื้อทัวร์เพื่อที่จะไปฮานอย ไม่ต้องถามไปกะชินแน่นอนเหอะๆ ได้รอบประมาณ ๑๑ โมง ราคาประมาณ ๑๒ เหรียญมั้งถ้าจำไม่ผิด

กลับมาโรงแรมพักๆ เอาแรง เช็คเมล(ส่งเมลหาขวัญจริงๆ ขวัญให้เบอร์ตูด้วยแต่…จะโทรไงว่ะ) แล้วก็ถึงเวลาข้าวเย็นวันนี้เราข้ามไปอีกฝั่งของแม่น้ำทูโบนตามเคย ถึงแม้ว่ามองจากอีกฝั่นจะเห็นว่าสวยงาม ดูว่าเหมือนมีร้านเยอะแต่จริงๆ แล้วมีอยู่ไม่กี่ร้านลองไปร้านเดิม แต่ว่าคนเต็ม เพราะวันนี้มีบอล ไทย-เวียดนาม เลยย้านมาอีกร้านใกล้ๆ กันคนไม่เยอะสังอาหารและเบียร์นั่งดูบอล ในร้านมีครอยครัวเวียดนามและนักท่องเที่ยว(ไม่รู้ชาติไหน เป่งฝรั่งรู้แต่ว่าเกียดแมร่งงงเพราะแม่งเชียร์เวียดนาม และมาด่านักฟุตบอลไทย ไอ่สาดดดด) แต่คนในร้านก็ใจดีน่ะทั้งๆที่รู้ว่าพวกเราเป็นคนไทยแต่เค้าดูมีน้ำใจนักกีฬาดี(ยกเว้นไอ่ฝรั่งสามตัวนั้นกูเกลียดดดดมึง เกรียนสาดดดด) จบด้วยเสมอแต่เวียดนามได้แชมป์เนื่องจากผลต่างจากประตูได้เสีย

หลังจากนี้และฮอยอันที่ว่าเป็นเมืองเงียบสงบ(ใครไปเคยไปฮอยอันคงรู้ดีน่ะว่ามันสงบแค่ไหน) ขบวนเด็กแว๊นซ์ไม่รู้มาจากไหน เริ่มจากฝั่งที่เราอยู่ก็ออกมาโบกธง จุดไฟ เฉลิมฉลองกัน(แอบมีแต่เด็กแว๊นซ์) อ้าวยังงี้จะกลับกันยังไงดีหว่า แต่ก็เริ่มดึกมากแล้วก็เลยคิดว่ากลับโรงแรมนอนกันดีก่า แต่เหตุการณ์ไม่เป็นอย่างนั้นหรอก ถนนทุกเส่นของฮอยอันตอนนี้เนืองเน้นไปด้วยขวบเฉลิมฉลอง เด็กแว๊นซ์ ผู้ใหญ่แว๊นซ์ มากันเยอะมาก เราเลยชวนกันไปถ่ายรูปและดูๆ บรรยากาศที่เนื่องเน้นไปด้วยผู้คนที่ต่างออกมากันทุกบ้าน และทุกย่างก้าวก็จะเจอคนเวียดนามทักตลอด “ไถ้แล้น” ผมละพวกต่างบอกว่าม้ายๆ แต่จริงแล้วเค้าดูออกว่าเราเป็นคนไทย เค้าก็ถามแบบๆ ยิ้มๆแล้วก็บอกอีกด้วยว่า “ไถ้แล้น เก่ง แต่เวียดนามเก่งกว่า” ก็เท่านั้นไอ่สาดดดแล้วจะมาชมกันทำไมว่ะกลับโรงแรมเด็กแว๊นซ์ไม่ยอมเลิกไอ่สองคนนั้นขึ้นไปอาบน้ำนอน ตูไปหาเบียร์มานั่งชิวส์ต่หน้าโรงแรมคนเดียว

วันจันทร์แล้ว วันนี้ไอ่บอลตื่นเช้ากะว่าจะต้องไปถ่ายรูปสาวเวียดนามในชุดอ่าวใหญ่(งี้ป่ะ) เพราะว่ามันก็คือชุดนักเรียนดีๆ นี่เอง ตูตื่นสายเพราะชิวส์หนักไปหน่อย ตื่นมาไม่เจอใคร อาบน้ำ แล้วจับจักรยานไปหากาแฟกินแล้วก็ปั่นไปที่เดิมๆ ที่เคยปั่นกะขวัญ (สาดดน้ำเน่าว่ะ) แล้วจึงเลยไปส่งโปสการ์ด ปั่นไปปั่นมาเจอไอ่สองคน(ฮอยอันอย่างแคบ ไปตรงไหนก็เจอ)เสร็จแล้วเราก็กลับมาเอากระเป๋าเพื่อที่จะไปรอรถเพื่อที่จะพาเราไปฮานอย แต่เราต้องไปเปลี่ยนเป็นรถนอนที่เว้ก่อนอีก เฮ้อ ชีวิตจะเที่ยวทั่งทีก็มีแต่นั่งรถๆ อีกอย่างฮอยอันฝนตกตลอด เซ่ง!!!

นาฬากาที่ฮอยอันเดินช้า จริงๆ น่ะ

ฮอยอันฉันยังไม่ลืมเธอน่ะ จักรยาน ฝนตก เด็กแว๊นซ์ แล้วตูจะกลับไป