กระทิงจะดุไปถึงไหน

 

 

 

1:0

 

 

 

ชีวิตบนความเสียงสูง

ช่วงนี้ นอนดึกแต่ต้องตื่นเช้าวันก่อนตื่นสายไม่ทันรถ

ต้องนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างปกติมอไซค์ที่ซอยผม

มันจะบีดแบบไม่เกรงใจชาวบ้านใครหลายคนคงได้เจอ

กับวีรกรรมต่างๆ รวมทั้งเพื่อนผมด้วยถึงขั้น

นอนโรงพยาบาลหยอดข้าวต้มกันเลยทีเดียว

แต่วันนี้ผมรีบ ทำไมวันนี้มันขับช้ายังกะว่า

มันมาจากหลังเขางั้นแหละ ทำเป็นไม่รู้ธรรมเนียม

ของเด็กซอย ว่าขับช้าเชยตายห่าเลย ถึงจะมีความ

เสียงสูงแค่ไหนผมยังมีความต้องการใช้บริการอยู่เนื่องๆ

เมื่อยามจำเป็น แต่ผมอ่ะจำเป็นทุกวัน

*****แต่อย่าลืมน่ะครับเมาไม่ขับ****

ถ้าท้อเป็นพียงถ่าน ถ้าผ่านจึงเป็นเพชร

ภายใต้ท้องฟ้าที่ อุหภูมิกว่า 50 องศา เท้าที่ว่างเปล่ากลางทะเลทรายที่ร้อนระอุ ไอร้อนจากทรายถูกระบายขึ้นอย่างต่อเนื่อง ระยะทางข้างหน้าช่างยาวไกล ผมไม่รู้ว่านานแค่ไหนผมจะเดินทางไปถึงยังแหล่งน้ำ

 

คอที่แห้งเหือด แต่สัมผัสได้ถึงความชุ่มชื่นจากร่างกายที่ไหลออกจากรู้ขุมขน นั้นเป็นสัญญาลักษณ์ว่าน้ำภายในร่างกายผมเหลือน้อยลงทุกที่ๆ สายตาผมมองไปข้างหน้าอย่างไม่ถดถอย ผมมีความหวังว่าอีกไม่นานผมจะต้องค้นพบความอุดมสมบูรณ์ แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะไม่เข้าข้างผมเอาเสียเลย

 

2 วันที่ผมพยายามนำร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงเพื่อจะไปสู่จุดหมายที่ผมยังไม่รู้ว่ามันคือที่ใด หรือว่า ผมกำลังหลงทางอยู่ก็ได้ สมองของผมยังทำงานได้อยู่ 85 เปอร์เซ็นต์ นั้นแสดงว่าผมยังสามารถรับรู้ได้ถึง ความเจ็บปวด เหนื่อย หิว ร้อน ว่ามันเป็นอย่างไง

 

ดวงอาทิตย์ที่ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีเยี่ยมมาทั้งวัน ผมไม่สามารถที่จะบอกได้ว่า ณ ขณะนี้เป็นเวลาเท่าไร แต่ถ้าเทียบกับต่ำแหน่งพิกัด น่าจะใกล้เวลาที่มันจะหมดเวลาทำงานแล้ว ระยะทางไม่กี่ไมล์กับระยะเวลากว่าสามชั่วโมง ตอนนี้ได้เวลาเริ่มต้อนการทำหน้าที่เหล่าดาวดวงเล็กดวงน้อย และพระจันทร์ซึ้งเป็นน้องชายของพระอาทิตย์ แต่ช่างเป็นคู่พี่น้องที่ต่างกันเสียยิ่งกระไร

 

อากาศหนาวเริ่มเข้ามาประทะที่ใบหน้าและไม่มีวีแววว่าจะลดลง ไม่ว่าผมจะกอดตัวเองแน่นขึ้นเท่าไรก็ไม่ได้ทำให้ผมอุ่นขึ้นมามากเท่านั้น ความหนาวแทรกซึมเข้าลึกถึงกระดูกชั้นใน การขยับเขยื่อนร่างกายเป็นไปได้อย่างช้าๆ อันเนื่องมาจากความกดอากาศสูง ความหนาวเย็นมีมากมายจนทำให้ผมเริ่มจะทนไม่ไหว ผมล้มตัวลงกับพื้นทรายที่เย็นเฉียบผิวสัมผัสกับเม็ดทราย ยิ่งทำให้รับรู้ถึงความหนาวมากขึ้นเท่านั้น ผมนอนลงขดตัวกับพื้นราวกับเด็กทารก

 

ทุกลมหายใจที่สัมผัสเข้าออกเป็นไปอย่างช้าๆ ราวกับว่าเพิ่งเริ่มหัดหายใจเพราะว่ายังไม่ชำนาญ แต่ยังไงมันก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมยึดลมหายใจออกไปได้ ท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยกลุ่มก้อนเมฆ ประดับประดาไปด้วยหมู่ดาวอย่างประปราย

 

ผมสะดุ้ง+สะดิ้งขึ้นตื่น เมื่อเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ฉิบหาย!!!! สายแล้ววันนี้ แล้วยังงี้จะไปเรียนทันหรือเปล่าละเนี่ยกรู ชีวิตช่างบัดสบจริงๆ โดนด่าอีกแล้ว ซวยจริงๆ